Ολική αναισθησία

Όταν έφυγα από το σπίτι είχα σχέδιο.  Ενέργεια.  Ιδέες.

Τώρα που γύρισα είμαι κλινικά νεκρός.  Ο ύπνος μόνη σωτηρία, άρχισα να παίρνω και το μεσημέρι υπνάκο πλέον.  Τίποτα δεν βγάζει νόημα, δεν βλέπω κάποιον σκοπό.

Ούτε καν εδώ δεν είχα γράψει τόσο καιρό, τι νόημα έχει;  Πήρα θάρρος από τα τρία σχόλια αλλά δεν έχω κάτι έξυπνο να τους πω.  "Κάντε ότι έκανα παιδιά, όλα θα πάνε καλά;"  Κουραφέξαλα καλά.

Η γυναίκα μου όλο έλεγε ότι θα πάει για δουλειά.  "Στην ανάγκη θα δουλέψω και σερβιτόρα!" λέει με στόμφο.  Ναι, καλά.  1000 καθαρά της προτείνουν τις βρωμάνε.  Χθες πήγε σε κάτι σαν την παλιά της δουλειά αλλά τα 1200 της φαίνονται λίγα πάλι.

Τίποτα δεν αλλάζει.