Μόλις πάτησε την νοητή γραμμή. Ως τώρα είμασταν πολιτισμένοι. "Όποτε θέλεις να βλέπεις τα παιδιά" και "σε αυτή την φάση όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο".
Γυρνάω από ένα ακόμα υπέροχο Σαββατοκύριακο μαζί τους και λίγο πριν φύγω από το σπίτι μου το σκάει. "Το άλλο Σάββατο θα πάει προπόνηση μπάσκετ και μετά θα πάμε στην γιαγιά τους. Και την Κυριακή έχουμε όλη μέρα ένα πάρτυ."
Δεύτερη φορά που θολώνω. Ευτυχώς έχω φίλους. Με πήγανε στο σινεμά και το ξέχασα για λίγο. Κάπου στην μέση άρχισα να ταυτίζομαι με τον ήρωα. Είμαι ο ήσυχος πολεμιστής. Δεν ξέρω πως, αλλά θα δεν θα την αφήσω να ταλαιπωρεί τα παιδιά έτσι.
Τα παιδιά δεν ανήκουν σε εμένα ούτε σε αυτή. Τα παιδιά δεν ανήκουν σε κανέναν. Είναι αυτόνομες προσωπικότητες και όποιος κάνει το λάθος να τα βλέπει σαν αντικείμενα θα το πληρώσει. Στο μεταξύ όμως εγώ πρέπει να τα προστατέψω.
Το πρώτο μου ένστικτο ήταν να επιστρέψω στο σπίτι. Να τα προστατέψω συναισθηματικά από την λαίλαπα της ασχετίλας της. Της αδυναμίας της.
Τώρα όμως πρέπει να συντάξω πιο έξυπνο σχέδιο. Δεν θα περά, δεν θα περάσει ο φασισμός.
«Τα παιδιά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Δεν είναι ούτε ιδιοκτησία των γονέων τους, ούτε ιδιοκτησία της κοινωνίας.
Δεν ανήκουν παρά στην μελλοντική τους ελευθερία.
Στα παιδία ωστόσο, η ελευθερία αυτή δεν αποτελεί ακόμη πραγματικότητα, υπάρχει απλώς μέσα τους.
Συνάγεται επομένως ότι η κοινωνία, της οποίας το μέλλον εξαρτάται από τη διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση των παιδιών και η οποία, κατά συνέπεια, δεν έχει μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να τα συντηρήσει, είναι ο μόνος φύλακας των παιδιών και των δυο φύλων.
Η συντήρηση, η αγωγή και η μόρφωση των παιδιών πρέπει να είναι ίσες για όλους, με έξοδα της κοινωνίας.» Μπακούνιν
Posted by: id65 | 03/18/2010 at 10:22 PM