Η εύκολη: "Υπάρχει άλλη γυναίκα;"
Εύκολη γιατί η απάντηση είναι όχι. Μάλιστα επειδή πάντα ήταν ζηλιάρα, της είχα βάλει περιορισμό να με ρωτάει μόνο κάθε Τρίτη και σήμερα έτυχε να είναι Τρίτη. Πάντα με έβαζε να ορκιστώ. Δεν υπάρχει άλλη γυναίκα, για αυτό χωρίζω τώρα. Πριν υπάρξει.
Η δύσκολη: "Είσαι σίγουρος ότι θέλεις να χωρίσουμε;"
Αν κρίνω από το γεγονός ότι η πεθερά μου την πήρε τηλέφωνο 10 φορές όσο ήμουν εκεί χθες, μάλλον την έχουν πρήξει αρκετοί καλοθελητές την καημένη. Είναι αυτονόητο πρώτο ερώτημα και πρώτη στάση. Να το ξανασκεφτούμε. Δεν λιποψύχησα για το καλό της όμως. "Ναι." Αν μπορούσα στον προφορικό λόγο, θα έβαζα και παύλα μετά την τελεία για έμφαση.
Αλλά δεν είναι εύκολο. Προφανώς μετά από τόσα χρόνια ένα μέρος μου δεν θέλει να χωρίσει. Αλλά ξέρω ότι είναι μάταιο. Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα τώρα. Και αν αλλάξει, δεν γίνεται να αλλάξει τόσο γρήγορα. Αν ξαναβρεθούμε σε ένα δυο χρόνια θα είμαστε δυο άλλοι άνθρωποι.
Το τρίτο, δικό μου ερώτημα: "Γιατί τόσα χρόνια δεν μπορούσες να γίνεις έτσι όμορφα περιεκτική και συγκεκριμένη στις ερωτήσεις σου;"!!!
Recent Comments